Usługi

W Centrum Leczenia Zaburzeń Pamięci Affidea realizujemy usługi z zakresu diagnostyki obrazowej na aparacie rezonansu magnetycznego 3T, badania laboratoryjne i konsultacje z lekarzami wyspecjalizowanymi w leczeniu chorób neurologicznych i otępiennych.

Konsultacje specjalistyczne
Badania diagnostyczne
Konsultacja neurologiczna

Stanowi pierwszy krok do ustalenia przyczyn trudności z pamięcią, które niepokoją chorego. Konsultacja ma na celu określenie stanu neurologicznego pacjenta, zaplanowanie optymalnych badań diagnostycznych niezbędnych dla określenia przyczyn dolegliwości i ich czynników ryzyka.

Konsultacja logopedyczna

Jest niezbędna w diagnostyce zaburzeń artykulacji, mowy i połykania, które mogą występować w chorobach neurodegeneracyjnych i naczyniowych.

Konsultacja neurochirurgiczna

Przeprowadza się ją celem kwalifikacji do leczenia chirurgicznego wodogłowia normotensyjnego lub guzów mózgu. Choroby te występują rzadko ale mogą być odwracalną przyczyną otępień.

Rehabilitacja medyczna

Jest istotna celem kwalifikacji do rehabilitacji ruchowej u chorych z zaburzeniami chodu, postawy, równowagi, które są częstymi dolegliwościami osób starszych lub z chorobami neurodegeneracyjnymi lub naczyniowymi mózgu np. po przebytym udarze, z wieloogniskowym naczyniopochodnym (np. miażdżycowym) uszkodzeniem mózgu.

Konsultacja psychiatryczna

Odgrywa kluczową rolę w określeniu zaburzeń funkcji poznawczych oraz ich podłoża funkcjonalnego i psychologicznego np. depresji i stanów lękowych. Te przyczyny zaburzeń pamięci najczęściej występują u osób młodych lub w średnim wieku.

Konsultacja neuropsychologiczna

Obejmuje przeprowadzenie standaryzowanych testów do oceny zdolności poznawczych, takich jak uwaga, pamięć, funkcje lingwistyczne, wzrokowo-przestrzenne, wykonawcze oraz szybkość przetwarzania informacji.

Konsultacja dietetyczna

Umożliwia określenie właściwej diety, zindywidualizowanej względem potrzeb chorego. Leczenie dietetyczne jest ważnym elementem terapii niefarmakologicznej chorób naczyniowych mózgu, chorób otępiennych i neurodegeneracyjnych.

Rezonans magnetyczny 3T

Neuroobrazowanie pełni podstawową rolę w diagnostyce zaburzeń pamięci i chorób neurodegeneracyjnych czy szerzej chorób neurologicznych. Wykorzystujemy zaawansowany protokół badawczy ułatwiający diagnostykę oraz monitorowanie przebiegu choroby. Badanie interpretowane jest przez doświadczonego neuroradiologa.

USG

Neuroobrazowanie pełni podstawową rolę w diagnostyce zaburzeń pamięci i chorób neurodegeneracyjnych czy szerzej chorób neurologicznych. Wykorzystujemy zaawansowany protokół badawczy ułatwiający diagnostykę oraz monitorowanie przebiegu choroby. Badanie interpretowane jest przez doświadczonego neuroradiologa.

Strefa wsparcia

Strefa wsparcia powstała, by w możliwie jak najszerszym zakresie wspierać Pacjentów i ich rodziny w chorobie. Znajdują się w niej najważniejsze informacje prawne, medyczne, porady z życia codziennego i wskazówki, jak radzić sobie z emocjami, które towarzyszą zaburzeniom pamięci, zarówno w przypadku pacjentów, jak i ich opiekunów.

Choroby neurologiczne
Choroba Alzheimera

Choroba Alzheimera jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniową mózgu spowodowaną odkładaniem się w mózgu białek o patologicznej strukturze, głównie beta-amyloidu i białka tau. Pojawienie się tych patologicznych białek prowadzi do śmierci komórek nerwowych, a ich stopniowa utrata odpowiada za wystąpienie lub nasilenie objawów.

Demencja (choroby otępienne)

Demencja oznacza otępienie i jest czymś więcej niż zwykłym „zaburzeniem pamięci”. Określa występowanie różnych zaburzeń funkcji mózgu (przede wszystkim pamięci krótkoterminowej i odległej, rozumienia, orientacji, mowy, zdolności do uczenia się, wykonywania złożonych czynności) o znacznym nasileniu, które powodują istotne, zwykle przewlekłe pogorszenie w codziennym funkcjonowaniu chorego.

Otępienie naczyniowe

Choroby naczyniowe mózgu są odpowiedzialne za ostre (np. po udar mózgu) lub przewlekłe niedokrwienie mózgu (spowodowane zmianami miażdżycowymi dużych tętnic domózgowych lub małych naczyń mózgowych). Wskutek uszkodzeń spowodowanych niedokrwieniem mózgu rozwijają się różne postaci otępienia naczyniowego.

Mgła covidowa i zespół post-Covid

Pogorszenie pamięci jest jednym z najczęściej zgłaszanych przewlekłych objawów po przechorowaniu COVID-19. Często występują również „wrażenie nieobecności”, pogorszenie jakości snu, koncentracji i samopoczucia, objawy depresyjne, uczucie przewlekłego zmęczenia, zawroty i bóle głowy, bóle i nużliwość mięśni.

Pozostałe przyczyny zaburzeń pamięci

m.in.: otępienie z ciałami Lewy’ego, otępienie czołowo-skroniowe, otępienie mieszane (połączenie kilku typów otępienia), choroba Creutzfeldta-Jakoba (choroba wywołana przez priony), wodogłowie normotensyjne (zespół Hakima), zaburzenia po urazach mózgu.

Cofnij

Usługi

Konsultacje specjalistyczne
Badania diagnostyczne
Cofnij

Baza wiedzy

Choroby neurologiczne

W Affidea szanujemy Twoją prywatność i prawa wynikające z przepisów o ochronie danych. Nasza strona korzysta z plików cookies w celu gromadzenia informacji, które pomagają nam ulepszać nasze produkty i usługi oraz dostosować je do Twoich potrzeb. Pliki cookie, których używamy, pozwalają naszej witrynie prawidłowo działać i pomagają nam zrozumieć, jakie informacje i reklamy są najbardziej przydatne dla naszych gości. Jeśli chcesz zapoznać się z naszymi praktykami dotyczącymi plików cookie, kliknij poniżej, aby wskazać Twoje preferencje dotyczące korzystania z tej technologii do wyżej wymienionych celów. W każdej chwili możesz zmienić zdanie i opcje zgody, wracając na tę stronę.Dowiedz się więcej o tym, jak używamy plików cookie i jak możesz zmienić swoje ustawienia.

Ustawienia

Nasza strona korzysta z plików cookie, ponieważ są one niezbędne do prawidłowego funkcjonowania naszej witryny. Przechowywane są w Twojej przeglądarce wyłącznie za Twoją zgodą i w każdej chwili możesz z nich zrezygnować.
Te pliki cookie służą do poprawy wydajności i funkcjonalności naszej strony internetowej, ale nie są niezbędne do jej używania. Jednak bez tych plików cookie niektóre funkcje mogą przestać działać.
Te pliki cookie zbierają informacje, które są używane w formie zagregowanej, aby pomóc nam zrozumieć, w jaki sposób używana jest nasza witryna internetowa lub jak skuteczne są kampanie marketingowe lub aby pomóc nam spersonalizować naszą witrynę internetową.
Te pliki cookie służą do optymalizacji naszych komunikatów reklamowych. Pełnią takie funkcje, jak zapobieganie trwałemu ponownemu wyświetlaniu tej samej reklamy, zapewniając, że reklamy są prawidłowo wyświetlane i wybierane.

choroba Alzheimera

image
thumbnail

Czym jest choroba Alzheimera?

Choroba Alzheimera jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniową mózgu spowodowaną odkładaniem się w mózgu białek o patologicznej strukturze, głównie beta-amyloidu i białka tau. Pojawienie się tych patologicznych białek prowadzi do śmierci komórek nerwowych, a ich stopniowa utrata odpowiada za wystąpienie lub nasilenie objawów.

Objawy

Przebieg choroby różni się u każdej osoby, wyróżnić można jednak kilka jej typowych etapów.  Wczesne objawy mogą być niestałe, łatwo przeoczone i uznawane np. za wynik zmęczenia lub stresu. Są zróżnicowane, zwykle obejmują zapominanie ostatnich wydarzeń lub rozmów. Mogą również objawiać się  trudnościami z wypowiadaniem się, utratą płynności mowy, zaburzeniami wzrokowo-przestrzennymi. W miarę progresji choroby dochodzi do poważnych zaburzeń pamięci, zachowania i utraty zdolności do wykonywania pracy, codziennych czynności, zaburzeń w kontaktach społecznych. W zależności od czasu rozpoznania choroby, stosowanego leczenia i schorzeń współistniejących, zwykle po kilku, rzadziej kilkunastu latach dochodzi do pełnej utraty samodzielności a następnie do zgonu.

W wieloletnim przebiegu choroby można wyróżnić kilka etapów o różnym czasie trwania i nasilenia objawów.

Etap bezobjawowy

Brak subiektywnych (odczuwanych przez pacjenta) i obiektywnych (stwierdzanych w badaniu klinicznym) objawów zaburzeń pamięci. Mogą pojawić się zaburzenia snu. Pomimo braku objawów dochodzi do stale postępującego uszkodzenia i ubytków neuronów.   Ten bezobjawowy etap może trwać wiele lat do momentu pojawienia się pierwszych oznak choroby, m.in. zależnie od obciążeń innymi chorobami przewlekłymi oraz wielkości tzw. „rezerwy mózgowej” związanej z czynnikami indywidualnymi: wykształceniem,  wykonywaniem wymagających prac umysłowych, chorobami współistniejącymi, czynnikami genetycznymi np. obciążeniem rodzinnymi postaciami choroby Alzheimera.

Bardzo łagodne
zaburzenia poznawcze

Chory zauważa pogorszenie pamięci, zapomina, gdzie odłożył dobrze znane przedmioty lub nie może sobie przypomnieć dobrze znanych nazw. Może pojawić się niepokój chorego proporcjonalny do zaburzeń. W badaniu przedmiotowym lekarz nie stwierdza obiektywnych zaburzeń pamięci. Chory stara się w różny sposób kompensować te zaburzenia, prowadzi listy zadań, korzysta z kalendarza, ewentualne trudności z przypomnieniem zdarzeń obraca w żart. Nie występują  obiektywnie potwierdzone trudności w pracy i w kontaktach społecznych. Etap trwa zwykle kilkanaście miesięcy – kilka lat.

Łagodne zaburzenia poznawcze

Pojawiają się  coraz częstsze kłopoty z pamiętaniem imion znanych sobie osób, przypominaniem sobie nazw. Chory zapomina o przekazaniu istotnych informacji innym osobom. Zaczyna się gubienie drobnych przedmiotów. Otoczenie chorego zaczyna dostrzegać pogorszenie pamięci. Współpracownicy zauważają, że chory gorzej funkcjonuje  w pracy. Może się zgubić, podróżując do nieznanych sobie miejsc. Pojawia się niechęć do podejmowania nowych zadań lub obowiązków. Chory zapamiętuje stosunkowo mało nowych informacji, może zgubić albo odłożyć w niewłaściwym miejscu wartościowe przedmioty. Zauważalne są trudności adaptacyjne w nowych miejscach. Następuje gorsze wypełnianie trudnych zadań zawodowych i społecznych, pojawia się wypieranie zaburzeń. Objawom towarzyszy łagodny lub umiarkowany lęk. W badaniu lekarskim pojawiają się wychwytywane w testach klinicznych zaburzenia uwagi lub pamięci.

Umiarkowane zaburzenia poznawcze

Chory przestaje orientować się w aktualnych wydarzeniach. Zaburzenia pamięci zaczynają dotyczyć wydarzeń z osobistej historii chorego. Pogarsza się umiejętność wykonywania złożonych zadań, podróżowania, zarządzania własnymi finansami.  Chory powtarza pewne czynności w czasie dnia, zapominając, że już je wykonał. Często nie stwierdza się zaburzeń dotyczących orientacji co do czasu i osoby, rozpoznawania znanych choremu miejsc i twarzy. Chory wypiera dolegliwości ale nie podejmuje nowych wyzwań. W badaniu medycznym za pomocą testów neuropsychologicznych stwierdza się wyraźne deficyty poznawcze.

Średnio głębokie zaburzenia poznawcze (wczesna faza otępienia)

Chory nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji. Podczas badania nie może przypomnieć sobie nawet bardzo ważnych aspektów jego życia, np. znanego od wielu lat adresu lub numeru telefonu, nazwisk nauczycieli ze szkoły średniej. Czasami stwierdza się pewne zaburzenia w ocenie czasu (daty, dni tygodnia, pory roku) lub miejsca. Wykształcone osoby mogą mieć trudności w prostych czynnościach matematycznych. Chory na tym etapie cechuje się jeszcze zachowaną wiedzą na temat wielu kluczowych faktów dotyczących jego i innych. Zna swoje imię i przeważnie pamięta imiona współmałżonka i dzieci. Nie wymaga pomocy w myciu się i jedzeniu, ale może mieć pewne problemy we właściwym doborze ubrania, stosownie do okoliczności.

Głębokie zaburzenia poznawcze (pośrednia faza otępienia):

Chory coraz częściej zapomina imię współmałżonka lub innego opiekuna, od którego jest już w pełni uzależniony. Nie ma prawie zupełnie rozeznania co do aktualnych wydarzeń i nabytych doświadczeń, pozostaje śladowa pamięć przeszłości. Praktycznie nie posiada wiedzy o otoczeniu, czasie (roku kalendarzowym), porze roku. Może potrzebować pomocy w czynnościach dnia codziennego, podczas podróży, ale niekiedy może sam podróżować do znanych sobie miejsc. Rytm dobowy często bywa zaburzony, może pojawić się bezsenność, nietrzymanie moczu. Prawie zawsze przypomina sobie własne imię, czasami odróżnia znane sobie osoby ze swojego otoczenia od osób sobie nieznanych. Pojawiają się zmiany osobowości, zaburzenia emocjonalne, urojenia np. pacjent może oskarżać współmałżonka o oszustwo, może rozmawiać z nieistniejącymi postaciami z otoczenia albo z własnym odbiciem w lustrze.

Pojawiają się zachowanie obsesyjne, np. ciągłe mycie rąk, objawy lęku, pobudzenie. Narastają zaburzenia zachowania, takie jak bezcelowe chodzenie, wykonywanie tych samych ruchów, niepokój, błądzenie, nagłe wybuchy złości, agresja słowna, ale często również fizyczna, głównie w stosunku do opiekuna. Okresowo pojawia się apatia i utrata napędu, chory nie może skupić myśli wystarczająco długo, by zaplanować celowe działanie. Zdarza się, że obserwuje się odhamowanie seksualne, nadmierny apetyt, nawet żarłoczność, gryzienie, żucie różnych przedmiotów nieraz niejadalnych. Mogą zdarzać się zaburzenia równowagi, upadki często prowadzące do urazów.

Bardzo głębokie zaburzenia poznawcze (późna faza otępienia)

Utrata przez chorego wszystkich zdolności werbalnych - początkowo używa tylko kilku słów, układa proste, stereotypowe zdania, o przybliżonym znaczeniu. Później wydaje tylko pojedyncze dźwięki. Ma zupełne nietrzymanie moczu, często krztusi się jedzeniem, wymaga pomocy w karmieniu i myciu. Dochodzi do utraty zdolności ruchowych, chory przestaje chodzić. Pojawiają się głębokie zaburzenia czynności wykonawczych oraz objawy neurologiczne świadczące o uogólnionym uszkodzeniu kory mózgowej. Do śmierci prowadzą komplikacje wynikające z poważnej utraty funkcji mózgu, odwodnienia, niedożywienia lub infekcji.

Dane statystyczne

Choroba Alzheimera jest najczęstszą nieodwracalną postacią demencji, stanowiącą około 60% do 70% jej przypadków. Częstość zachorowań rośnie z wiekiem. Na chorobę Alzheimera częściej chorują kobiety niż mężczyźni.    Spośród nich 80% stanowią osoby w wieku 75 lat i starsze. Aktywność fizyczna, zdrowe odżywianie, aktywność umysłowa i uczestnictwo w życiu społecznym zmniejszają ryzyko wystąpienia otępienia. Działania profilaktyczne są szczególnie istotne już u osób >40 roku życia, ponieważ proces chorób neurobiologicznych rozpoczyna się 15–30 lat przed wystąpieniem objawów klinicznych.

Diagnostyka

Początkowa diagnoza jest często dokonywana przez lekarza rodzinnego, następnie powinna być poparta oceną specjalisty neurologia, psychiatry i psychoterapeuty, którzy przeprowadzają diagnostykę neurologiczną i psychiatryczną. Konieczne jest szczegółowe badanie neurologiczne, neuroobrazowe zwykle obejmujące badanie rezonansu magnetycznego mózgu, a także badanie neuropsychologiczne, aby lepiej sklasyfikować objawy otępienia oraz wprowadzić odpowiednią terapię.

Leczenie

W fazie objawowej choroby szereg działań niefarmakologicznych oraz leki mogą tymczasowo poprawić lub spowolnić postęp objawów, zmaksymalizować funkcjonowanie i utrzymać niezależność przez pewien czas. Istotną rolę odgrywa trening funkcji poznawczych, odpowiednia dieta, ćwiczenia ruchowe lub ćwiczenia sensoryczne i percepcyjne. Głównym celem leczenia jest poprawa jakości życia pacjentów i ich bliskich. Aktualnie nie istnieje leczenie, które zapobiega lub całkowicie odwraca proces chorobowy. Jednak wprowadzane są nowe, coraz bardziej skuteczne terapie mogące istotnie spowolnić jej przebieg.

image

Od czego zacząć?

Schemat 1

Jeśli podstawowym problemem jest pogorszenie pamięci u Pacjenta, który dotychczas nie był diagnozowany lub wykonywano już wcześniej diagnostykę neurologiczną, zazwyczaj proponujemy pierwszą konsultację u neurologa. W trakcie tej wizyty neurolog ocenia dotychczas wykonane badania oraz określa potrzebę wykonania innych konsultacji (np. neuropsychologicznej lub psychiatrycznej), dalszej diagnostyki i ewentualnego rozpoczęcia lub modyfikacji leczenia w zależności od indywidualnych wskazań.

Schemat 2

W przypadku osób młodych, dotychczas nie leczących się przewlekle i nie diagnozowanych, zwykle proponujemy przeprowadzenie pierwszej wizyty u neuropsychologa, który na podstawie przeprowadzonej oceny funkcji poznawczych określi konieczność odbycia konsultacji neurologicznej lub psychiatrycznej albo zaproponuje inne postępowanie.

Schemat 3

Dla pacjentów mających skierowanie od innych lekarzy umówimy wizytę u specjalisty wskazanego na skierowaniu. Skierowanie nie jest konieczne do rejestracji na wizytę, jednak zawarte tam informacje medyczne mogą ułatwić i przyspieszyć rozpoznanie. Po zakończeniu diagnostyki i określeniu leczenia, o ile pacjent wyrazi na to zgodę, wydamy informację dla lekarza kierującego z rozpoznaniem i proponowanymi zaleceniami medycznymi dla chorego.